Babka lancetowata
Bylina z różyczką liści lancetowatych i długimi, bruzdowanymi łodygami kwiatostanowymi. Kwiaty zebrane są w walcowaty kłos. Owocem jest torebka 2-nasien-na. Gatunek ten występuje powszechnie w Europie i Azji, głównie na miedzach, łąkach, pastwiskach, odłogach i w ogrodach. Na potrzeby farmaceutyczne uprawia się go w ogrodach lub w polu.
Zbiera się liście (Folium Plantaginis lanceolatae), które suszy się rozpostarte cienką warstwą w cieniu lub w suszarni, w temperaturze maksimum 40 °C. Liście nie powinny zbrązowieć. Z ich substancji czynnych najważniejsze są: glikozyd au-kubina (do 1,8 %, nietrwała, powodująca brązowienie liści), katalpozyd, śluzy, ka-rotenoidy, enzymy i krzemionka. Babka jest wypróbowanym lekiem stosowanym przy chorobach górnych dróg oddechowych, ponieważ działa wykrztuśnie, jednocześnie chroniąc błony śluzowe (expec-torans i mucillaginosutn). Przeciw kaszlowi, kokluszowi, chrypce, nieżytowi oskrzeli itp. stosuje się odwar z łyżki rozdrobnionych liści na l - l1 k szklanki wody (pić '/3-'/2 szklanki 2-3 razy dziennie).
Dla dzieci zalecany jest przeciw kaszlowi syrop z babki (Sirupus Plantaginis): zagęszczony sok osłodzony miodem lub cukrem. Całe nasiona są skutecznym, nieszkodliwym środkiem przeczyszczającym. Ze świeżych, rozgniecionych liści babki można robić okłady na obrzęki, kontuzje, rany zainfekowane i oparzenia oraz użądlenia pszczół lub os. Soku używa się do płukania gardła w przypadku zapalenia migdałków oraz do przemywania oczu. Babka zwyczajna (P. major) daje surowiec o tych samych właściwościach leczniczych.
Na dolnym rysunku zestawiono liście P. lanceolata, P. media i P. major (od lewej strony do prawej).
Okres kwitnienia: V-IX Zbiór liści: VI-IX
