Sosna zwyczajna
Duże drzewo żywiczne, częste na nizinach, na glebach lekkich i piaszczystych. Kora pnia i gałęzi jest najpierw ruda, później brunatnoszara, głęboko spękana. Igły są długie, ciemnozielone, błyszczące, osadzone po 2 na pędach skróconych. Jest to gatunek jednopienny: kwiaty męskie są zebrane w kotki na szczycie gałązek, kwiaty żeńskie tworzą czerwonawe szyszki. Z dojrzałych szyszek wypadają o-skrzydlone nasiona. W całym drzewie znajduje się żywica, którą pozyskuje się na dużą skalę w określonych strefach.
Zbiera się młode pączki (Gemmae Pini) ręcznie na wiosnę, kiedy są jeszcze okryte brunatnymi łuskami. Pączki można zbierać tylko z drzew ściętych. Suszy się je w cienkich warstwach w miejscu cienistym, przewiewnym. Pachną silnie żywicą i muszą być przechowywane w szczelnie zamkniętych pojemnikach. Zawierają olejek eteryczny (Oleum Pini), kwasy żywiczne, żywicę i dużo witaminy C. Do użytku wewnętrznego pączki rzadko są stosowane, ponieważ substancje, które zawierają, są szkodliwe dla nerek.
Wchodzą natomiast w skład mieszanek do inhalacji, kąpieli i kataplazmów przeciw gośćcowi, wyrzutom skórnym i wrzodom. Żywicę sosnową dodaje się również do maści i opatrunków przeznaczonych do leczenia gośćca stawowego, kontuzji i odmrożeń. Pyłek służy do pudrowania miejsc swędzących i stanowi składnik kuracji odmładzających.
Rysunki w dole przedstawiają igły P. strobus, P. nigra, P. sylvestris i P. mugo (od strony lewej do prawej).
Okres kwitnienia: V Zbiór pączków: III-IV
