Biedrzeniec mniejszy
Bylina o wrzecionowatym korzeniu, łodydze wzniesionej, rozgałęzionej, często owłosionej. Liście odziomkowe są pojedynczo pierzaste, złożone z ząbkowanych odcinków, liście łodygowe - silniej powcinane, siedzące, z błoniastą pochwą. Małe, białe kwiaty są zebrane w baldach złożony. Owocem jest podwójna rozłup-nia (w dole na prawo). Gatunek o szerokim zasięgu, obejmującym Europę, Azję i Amerykę Północną (w wyniku introdukcji). Jest to roślina łąk, pastwisk, muraw i lasów od nizin po góry.
W celach leczniczych zbiera się korzenie (Radix Pimpinellae) na wiosnę lub na jesieni, wykopując ręcznie te, które u-przednio zostały wybrane i oznaczone. Po szybkim umyciu przecina się korzenie wzdłuż i suszy w miejscu cienistym i przewiewnym lub w suszarni, w temperaturze maksimum 40 °C. Mają silny, aromatyczny zapach i łatwo wchłaniają wilgoć; trzeba je przechowywać w suchym miejscu, w zamkniętych pojemnikach. Zawierają olejek eteryczny, furanokumaryny (m. in. pimpinelinę) oraz garbniki. Używa się ich jako środka wydzielniczo-wykrz-tuśnego w przypadku astmy i chorób górnych dróg oddechowych oraz jako środka rozkurczowego. Działają skutecznie przeciw zaburzeniom żołądkowym, wzdęciom i biegunkom.
Sporządza się odwar z Ł/2 łyżki korzeni na szklankę wody i pije 1-3 łyżki 2 razy dziennie. Można również zażywać sproszkowane korzenie. Nadmierne dawki są szkodliwe dla nerek. Zewnętrznie stosuje się biedrzeniec mniejszy do obmywania ran i płukania gardła.
Pokrewny gatunek P. major matę same właściwości lecznicze.
Okres kwitnienia: VI-IX Zbiór korzeni: III-IY i X-XI
