Pietruszka zwyczajna
Roślina dwuletnia o korzeniu stożkowatym, białym, tworząca w pierwszym roku różyczkę liści 2-3-krotnie pierzastych. W drugim roku wyrasta rozgałęziona łodyga z liśćmi naprzemianległymi, zakończona baldachem złożonym. Kwiaty są zielonożółte. Owocem jest podwójna roz-łupnia. Cała roślina pachnie aromatycznie. Pietruszka pochodzi z rejonów śródziemnomorskich. Pietruszkę liściową uprawia się dla jej liści, korzeniową - dla korzenia.
Medycyna używa owoców i korzeni (Fructus, Radix Petroselini). Korzenie czyści się dokładnie, kraje wzdłuż i suszy w temperaturze nie przekraczającej 40 °C. Baldachy ścina się wówczas, gdy mniej więcej połowa owoców jest dojrzała; zawija się je w płótno i młóci. Z substancji czynnych wymienimy przede wszystkim olejek eteryczny (do 7 % w owocach) oraz glikozyd apiinę. Korzeń zawiera około 5 % olejku eterycznego. Działa on drażniąco na nerki, wskutek czego jest moczopędny. Pietruszka wchodzi w skład mieszanek moczopędnych.
W małej dawce zwiększa apetyt i poprawia trawienie. Pije się 2-3 razy dziennie po */4-'/s szklanki odwaru przygotowanego z l łyżki korzeni na l'/z szklanki wody. Wyższe dawki powodują przekrwienie błon śluzowych układu trawiennego i skurcze macicy. Zalecana jest zatem ostrożność podczas ciąży. W bardzo dużych dawkach preparaty zawierające korzenie lub owoce pietruszki są trujące.
Sok ze świeżego korzenia goi rany i działa przeciwzapalnie (ukłucia przez owady).
Okres kwitnienia: VI-VII Zbiór: korzeni X-XI i III; ziela VI-XI; owoców VIII-IX
