Lepiężnik różowy
Bylina rosnąca w całej Europie w siedliskach wilgotnych, na odłogach, nad potokami. Wczesną wiosną z podziemnych kłączy wyrastają pędy kwiatowe. Koszyczki zebrane są w nibygrono. Po prze-kwitnieniu pojawiają się bardzo duże, sercowatookrągławe, długoogonkowe liście, zakrywające całkowicie powierzchnię wokół rośliny. Owocem jest niełupka z puchem. Niegdyś lepiężnik stosowano do leczenia i odpędzania dżumy.
W celach leczniczych zbiera się najczęściej kłącza (Rhizoma Petasitidis). Wykopuje się je, w nienadmiernej ilości, na stanowiskach, gdzie lepiężnika jest dużo. Po starannym umyciu rozpościera się je cienką warstwą w cieniu. Temperatura w suszarni nie powinna przekroczyć 40 °C. Suche kłącze ma nieprzyjemny zapach i gorzki smak. Zawiera olejek eteryczny, gorycz, garbniki, śluzy, inulinę i inne substancje. Używa się go do leczenia górnych dróg oddechowych, kaszlu, chrypki i ataków astmy, ponieważ działa rozkurczowo. Zbiera się również liście (Folium Petasitidis), które po ususzeniu znajdują to samo zastosowanie co kłącze. Odwar sporządzony z l łyżeczki do kawy suchych części na l filiżankę wody i pity 3 razy dziennie działa napotnie i moczo-pędnie, a także przeciwrobaczycowo. Świeże liście przykłada się do obrzęków, wyprysków skórnych, nabrzmiałych żył i węzłów chłonnych oraz miejsc bolących na skutek gośćca.
W medycynie weterynaryjnej świeże liście są używane jako środek gojący rany. Lepiężnik jest doskonałą rośliną miodo-i pyłkodajną.
Okres kwitnienia: III-IV Zbiór: kłączy II-III; liści IV-V
